Two texts in memory of anarchist comrade Georgia K.
***
The star of chaos illuminates our rebellious and restless souls in the gloom of civilised society. Each of its endless rays is a path to the uncharted and turbulent waters of freedom. Black memory is the sextant that helps us navigate those paths that were traced by our comrades who passed away, where their voices still echo like battle cries. Every memory of their struggles is a call for us to advance even further, to push the attack even harder.
In December 2025 we once again drank the bitter cup of mourning. This time for our iconoclast comrade, Georgia K., from Thessaloniki.
We place her memory in the great arsenal of the anarchist war against society. We will never forget the youthful flame that burned defiantly in her eyes until her last breath; this is how those who have conquered life and inviduality look at the world.
We weren’t lucky enough to know her from years ago, but that’s how we felt from the beginning through our long conversations. She gave us so much, and inspired us so much.
Georgia, we never said goodbye to you, we only said “see you”, because in the streets we will see you again and again.
…Our dead – as it seems – look so alive compared to the haunted mute puppets who walk daily among us with bowed heads.
***
I will always remember that look on your face when we first met.
A look full of fire and passion!
It was the fire I dream of.
The passion that I have inside me, that never fades.
My rage that, instead of calming down, is fueled more and more in the hated prison-society.
You told me so much that night, just with that look of yours…
That look that will always remind me that I must never give up, that I must not resign.
And, by putting fear aside, to embrace passion and yearning for desctruction in every moment, always smiling…
***
Some nihilists / individualists
Λόγια στην μνήμη της αναρχικής συντρόφισσας Γεωργίας Κ. – Δύο συνεισφορές
Το άστρο του χάους φωτίζει τις εξεγερμένες και ανήσυχες ψυχές μας μέσα στον ζόφο της πολιτισμένης κοινωνίας. Κάθε μια από τις ατέλειωτες ακτίνες του είναι και από ένα μονοπάτι προς τα αχαρτογράφητα και ταραχώδη νερά της ελευθερίας. Η μαύρη μνήμη είναι ο εξάντας που μας βοηθά να πλοηγηθούμε σε εκείνα τα μονοπάτια που χαράχτηκαν από τους συντρόφους μας που έφυγαν από την ζωή, εκεί όπου ακόμα αντηχούν οι φωνές τους σαν πολεμικές κραυγές. Κάθε ανάμνηση των αγώνων τους είναι ένα κάλεσμα να προχωρήσουμε ακόμη πιο μπροστά, να πιέσουμε την επίθεση ακόμη πιο έντονα.
Τον Δεκέμβριο του 2025 ήπιαμε για άλλη μια φορά το πικρό ποτήρι του πένθους. Αυτήν την φορά για την εικονοκλαστική συντρόφισσά μας, Γεωργία Κ., από την Θεσσαλονίκη.
Τοποθετούμε την μνήμη της στο μεγάλο οπλοστάσιο του αναρχικού πολέμου ενάντια στην κοινωνία. Δεν θα ξεχάσουμε την νεανική φλόγα που έκαιγε πεισματικά στα μάτια της μέχρι την τελευταία της πνοή· έτσι κοιτούν τον κόσμο όσοι έχουν κατακτήσει την ζωή και την ατομικότητα.
Δεν είχαμε την τύχη να την γνωρίζουμε από χρόνια πριν, αλλά έτσι νιώθαμε από την αρχή μέσα από τις πολύωρες συζητήσεις μας. Μας πρόσφερε τόσα πολλά, και μας ενέπνευσε τόσο πολύ.
Γεωργία, δεν σε είπαμε ποτέ αντίο, είπαμε μονάχα «τα λέμε», γιατί στους δρόμους θα τα λέμε ξανά και ξανά.
…Πόσο ζωντανοί τελικά μοιάζουν οι νεκροί μας μπροστά στα στοιχειωμένα βουβά ανδρείκελα που περπατούν καθημερινά ανάμεσά μας με σκυφτό κεφάλι.
★★★★★
Θα θυμάμαι πάντα εκείνο το βλέμμα σου όταν πρωτογνωριστήκαμε.
Ένα βλέμα γεμάτο φωτιά και πάθος!
Ήταν η φωτιά που ονειρεύομαι.
Το πάθος που έχω μέσα μου, που δεν σβήνει ποτέ.
Η οργή μου που αντί να κατευνάζεται, θρέφεται ολοένα και περισσότερο στην μισητή κοινωνία-φυλακή.
Μου είπες τόσα πολλά εκείνο το βράδυ, μόνο με εκείνο το βλέμμα σου…
Αυτό που θα μου θυμίζει πάντα ότι δεν πρέπει ποτέ να εγκαταλείψω, ότι δεν πρέπει να παραιτηθώ.
Και αφήνοντας τον φόβο στην άκρη, να αγκαλιάσω το πάθος και την λαχτάρα για καταστροφή σε κάθε στιγμή, χαμογελώντας πάντα…
★★★★★
Κάποιοι/ες μηδενιστές/ριες – ατομικιστές/ριες